..and justice for all

Ήταν αρχές του 1997 όταν, μένοντας ακόμα με τους δικούς μου, είχα για μερικές μέρες το σπίτι ελεύθερο. Γιουρια! Κάθε βράδυ συγκέντρωση και ευλαβική ακρόαση μετά θυμιασμάτων όλων των καινούριων CD που προμηθευόταν ένας φίλος από το metropolis, που δούλευε τότε. Σε ένα από αυτά τα session ήταν που πρωτοάκουσα το "Homework" των Daft Punk.

Αμηχανία που εναλάσσονταν με ενθουσιασμό. Όπως κάθε στιγμή που βρίσκομαι μπροστά σε κάτι "μεγάλο". Αυτό ένιωσα και στο 15ο "καψιματικό" άκουσμα της TDK στην οποία το είχα αντιγράψει. Αν και τα mp3 υπήρχαν ήδη. "Η πειρατεία κλάνει τα αρχίδια της μουσικής", ήταν νομίζω το μότο της IFPI τότε.

Τον ίδιο ακριβώς... αμηχανιασμό ένιωσα στο πρώτο, το δεύτερο, το τρίτο και το τέταρτο (personal best με καινούριο cd) άκουσμα του "†" των Justice.

Let's cut the horseshit. To 'crοss' είναι το φρέσκο, το κεντροευρωπαϊκό, το σήμερα, στον ηλεκτρονικό/electrodance ήχο. Παίζει με το ρετρό, αποδομώντας το. Είναι ό,τι πιό σημαντικό έχει βγει σε αυτό το genre, μετά το 'Ηomework' και είμαι σίγουρος πως θα ακουστεί και θα κλωνοποιηθεί τα μάλα.

- Phantom pt.1
- Phantom pt.2

Ακολουθεί το D.A.N.C.E. (με το απόλυτο βίντεο κλιπ και το κολληματικό θέμα) που παραπλανεί ως προς το περιεχόμενο του υπόλοιπου cd.

JUSTICE - D.A.N.C.E.
Uploaded by edbangerrecords

Expert Medicine Breaks

Δύο ρεμίξ κομματιών από τα demo του 2002/3 αποκλειστικά για τη Lifo!

Εδώ (και τώρα!)

pretentious?

O γεννημένος στη Χιλή και μεγαλωμένος στη Γερμανία, εξαιτίας της βίαιης μετανάστευσης των γονιών του εκεί λόγω της χούντας του Πινοσέτ, Ricardo Villalobos, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους DJ και παραγωγούς του minimal techno, σήμερα. Κάθε του κυκλοφορία τραβάει αμέσως το ενδιαφέρον της παραπαίουσας dance σκηνής. Το ίδιο συνέβη και τον περασμένο Νοέμβρη, όταν δηλαδή κυκλοφόρησε από την Playhouse Records το E.P. με τίτλο 'Fizheuer Zieheuer'. Μόνο που αυτή τη φορά κοινό και κριτικοί ακούγοντας την καινούρια του δουλειά, δύο versions του ίδιου κομματιού συνολικής διάρκειας 72 λεπτών(!), έγιναν μουνί καπέλο.
Το κομμάτι περιλαμβάνει ένα sample από κάποιο obscure βαλκανικό κομμάτι με μπάντα χάλκινων να παιανίζει τέσσερις νότες και ένα κρεσέντο, και ντύνεται ρυθμικά από ένα μωσαϊκό -ή φορμάικα, αν προτιμάς- μίνιμαλ beats που εξελίσσονται μέσα από delays οπισθοχωρώντας και εφορμώντας με σκοπό πάντα την καταστροφή των εγκεφαλικών σου κυττάρων.

Λίγo καιρό μετά και αφού αποκαλύφθηκε η ταυτότητα του sample σε ένα thread του discogs.com (πρόκειται για το "Pobjenicki Cocek" από τους Σέρβους Blehorkestar Bakija Bakic), τα μέλη διαφόρων dance και techno fora τα έσπαγαν μεταξύ τους. "Είναι αριστούργημα", "όχι έιναι ό,τι πιο pretentious έχει βγάλει ποτέ", "μας κοροϊδεύει, αίσχος!", "είναι ιδιοφυία", "όχι είναι απατεώνας!" κλπ.

Σπουδαιοφανές ή αριστούργημα, το κομμάτι μένει δομικά πιστό στις minimal techno φόρμες, έχει drive, όταν ακούγεται μιξαρισμένο στις πίστες γίνεται χαμός και είναι άμεσα αναγνωρίσιμο και, επιτέλους, ταράζει τα εδώ και καιρό λιμνάζοντα νερά της 4/4 dance culture. Ένα controversy που κατά την ταπεινή μου άποψη ήταν απαραίτητο.

Εδώ ένα μικρό sample από το original βαλκάνιο, άνευ λόγου και αιτίας.

Ma Fleur

Όταν πρωτοάκουσα τον ήχο των Cinematic Orchestra είχα μείνει άναυδος. Άκουγα και ξανάκουγα το CD τους με τίτλο "Motion" (1998) από τη δανειστική δισκοθήκη του Πανεπιστημίου και δεν μπορούσα να καταλάβω αν όντως η μουσική τους είναι τόσο διαπεραστικά καλή ή -απλά- αν είχα πετύχει την καλύτερη 'άκρη' του Coventry και ό,τι και να άκουγα θα μου φαινόταν καλό. Χρειάστηκε να ακούσω το "Everyday", περίπου τρία χρόνια αργότερα, μοναχά μια φορά για να μου λυθεί η παραπάνω απορία: ίσχυαν και τα δύο!

Το καθοριστικό "Man With the Movie Camera" (ανάθεση από την Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης του 2000, το Πόρτο, να ξαναγράψουν τη μουσική για την ομότιτλη ταινία του 1929, του Dziga Vertov) ήρθε απλά να εδραιώσει μόνο το πρώτο μέρος της απορίας, αφού δεν έμενα πια στο Coventry. Samples που λουπάρουν και συνδυάζονται με φυσικά όργανα, soul περάσματα γυναικείων φωνητικών, μουσικοί ακροβατισμοί από genre σε genre του ιθύνοντος νου των C.O. Jason Swinscoe και του πρώην συνεργάτη του DJ Food,DJ PC στα decks, δημιουργούν έναν ήχο εικονοκλαστικό. Ήχο ευγενικό και ατμοσφαιρικό μαζί.

Στις 7 Μαΐου κυκλοφορεί από τη Ninja Tune η καινούρια δουλειά των The Cinematic Orchestra με τίτλο 'Ma Fleur' που για ακόμα μια φορά έχει στηριχθεί θεματολογικά σε μια ταινία. Όπως λέει και η ανακοίνωση, "(...)the record was written as the soundtrack to a specially commissioned screenplay for an imagined film (which may or may not yet be made)".