retro animation courses

Πολύ πριν την εφεύρεση και χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών στη δημιουργία κινουμένων σχεδίων, τότε που η γνώση μεταφερόταν από στόμα σε στόμα και από μάστορα σε μαθητευόμενο, ο Preston Blair έγραψε για πρώτη φορά στην ιστορία του 'μέσου' το βιβλίο "Animation" (εκδ. Walter Foster, 1948). Αυτό το δίτομο έργο (1. Animation και 2. Advanced Animation), που 'αποκάλυπτε' τα μυστικά του κινούμενου σκίτσου, έμελλε να γίνει η βίβλος κάθε φιλόδοξου animation artist και ακόμα και σήμερα -60 χρόνια μετά- θεωρείται το "αλφαβητάρι" του κλάδου.

Οι καλοί άνθρωποι του ASIFA-Hollywood Animation Archive, παραθέτουν στο blog τους μερικές σελίδες από το πρώτο και το δεύτερο μέρος του βιβλίου με τα πρώτα βήματα για μια επιτυχημένη καριέρα στα κινούμενα σχέδια!

Pure magic!

speechless

Shorpy.com is a photo blog about what life a hundred years ago was like: How people looked and what they did for a living, back when not having a job usually meant not eating.

via boing x 2

Gonzo Photography

"GONZO is a visual tour de force that will take you on an incredible journey through the life and times of the legendary writer Hunter S. Thompson."

Αυτό αναφέρει συνοπτικά, μεταξύ άλλων, το δελτίο τύπου της Πρώτης προσωπικής έκθεσης φωτογραφιών του Hunter S. Thompson ή Gonzo, που διοργάνωσε η M + B Gallery του Λος Άντζελες, μεταξύ 2 Δεκ. 2006 και 20 Ιαν. 2007. Πρόκειται για φωτογραφίες που τράβηξε ο συγγραφέας-δημοσιογράφος από τα 50's έως τα 70's και απεικονίζουν προσωπικές στιγμές, τριπ, σκηνές από το ταξίδι του με τους Hell's Angels και άλλα αυθεντικά -σχεδόν νατουραλιστικά- εσταντανέ μιας πολύκροτης ζωής στο πέρασμα τριών εξίσου πολύκροτων δεκαετιών.

Max Fleischer, a Visionary

Πρωτότοκος γιός μιας οκταμελούς εβραϊκής οικογένειας από την Κρακοβία που μετανάστευσε στις ΗΠΑ το 1887, ο Max Fleischer θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους του κινηματογράφου και δη των κινουμένων σχεδίων που συνέβαλλε με τις εφευρέσεις του στην εξέλιξή τους, αλλά και στην εξέλιξη πολλών άλλων πραγμάτων.

Μια από τις εφευρέσεις του ήταν το Rotoscope όπου επέτρεπε στον animator να καταγράφει μέσω φιλμαρισμένων live action σκηνών τις κινήσεις ενός ζώου ή ενός ανθρώπου και τις αντιδράσεις των αντικειμένων προκειμένου να τις «μεταφέρει» στο cartoon. Τελευταία ταινία που στήριξε την ύπαρξή της εξ ολοκλήρου σε αυτή την (ψηφιοποιημένη πλέον) τεχνική είναι το A Scanner Darkly.

Στους χαρακτήρες που έφερε στη μεγάλη οθόνη μέσα από το Fleischer Studio, που ίδρυσε το 1919, συγκαταλέγονται η Betty Boop, ο Koko the Clown, o Popeye και ο Superman. Σε αυτό το studio έδεσαν και εξελίχθηκαν μερικά από τα μεγαλύτερα ταλέντα της αμερικάνικης χάρτινης κουλτούρας, όπως η Lillian Friedman, η πρώτη γυναίκα animator στον κόσμο, και ο Jack Kirby («πατέρας» των Fantastic Four, X-Men, Hulk και Captain America).

Σε αυτό το studio εφαρμόστηκε για πρώτη φορά η ιδέα των sound cartoons με χαρακτήρες που τραγουδούσαν και εξελίχθηκε στο τρικ με την μπαλίτσα που πήδαγε πάνω από τις λέξεις ώστε να τραγουδάει και το κοινό μαζί (μήπως θυμίζει λίγο το καραόκε;), 4 χρόνια πριν «υιοθετήσουν την ιδέα» τα Disney Studios. Το ορθάνοιχτο μυαλό του Fleischer ευθύνεται επίσης και για το συνδυασμό live action με κινούμενα σχέδια εν έτει 1925! Τέλος, στο Fleischer Studio μέσω της τεχνικής Rotoscope «συνελήφθησαν» και απεικονίστηκαν -ως cartoons- μερικοί από τους μεγαλύτερους μαύρους μουσικούς της εποχής βοηθώντας έτσι στη διάδοση της jazz (που ο Fleischer είχε χρησιμοποιήσει κατά κόρον ως soundtrack στην ‘αιρετική’ Betty Boop) αλλά και στην κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων – θέμα taboo στην ΑμέριΚΚΚα του ’30.

Μια πεντάμηνη απεργία το 1937 και ένα τεράστιο χρέος προς την Paramount για την παραγωγή δύο ταινιών μεγάλου μήκους (Gulliver's Travels-1939 και Mr Bug Goes to Town-1941) οδήγησαν τo Fleischer Studio και την οικογένεια στο χείλος του γκρεμού και τελικά στη 'χοάνη' των Paramount Studios. Αυτό σήμανε και το τέλος της επωνυμίας Fleischer Studio.

Μετά από περάσματα σε διάφορες εμπορικές δουλειές, όπως παραγωγή διαφημιστικών cartoon για τον ‘κραταιό’ παραγωγό διαφημιστικών Jam Handy τη δεκαετία του ‘50 και την τηλεοπτική μεταφορά του πρώτου χαρακτήρα που δημιούργησε, του Koko the Clown, τη δεκαετία του ’60, o Max Fleischer κατέληξε πάμφτωχος στο Motion Picture & Television Country House and Hospital (ένα νοσοκομείο – γηροκομείο για τα μέλη της κινηματογραφικής και τηλεοπτικής βιομηχανίας που βρίσκεται στο Mulholland Drive του Hollywood ), όπου και άφησε την τελευταία του πνοή από καρδιακό νόσημα το 1972. Ειρωνεία της τύχης; Πέθανε έντεκα μέρες μετά την υπογραφή μιας μεγάλης συμφωνίας με την King Features για την ‘ανάσταση’ και επαναλανσάρισμα της Betty Boop. Μιας συμφωνίας που πιθανότατα θα τον έκανε πάμπλουτο.


Πολλά μικρά animations του Max Fleischer στο "οπτικό θησαυροφυλάκιο" των Prelinger Archives

Ένα πραγματικό 'retrofuture' όραμα της οικογένειας Fleischer κατευθείαν από το 1938!. (via)

Retro Future Propaganda

Το 1995 μια αμερικανίδα παραγωγός από το Malibu και ο Ρωσικής καταγωγής συζυγός της Oleg Vidov, είχαν την ευκαιρία για ένα (αξιοζήλευτο) μακροβούτι σε μια από τις ταινιοθήκες κινουμένων σχεδίων της Μοσχοβίτικης Soyuzmultfilm Studio. Μέσα σε σκoνισμένα reels και animated παιδικά παραμυθάκια ξεπρόβαλε εμπρός στα έκπληκτα μάτια τους, μια κούτα με καρούλια από φιλμ που δεν ήταν ακριβώς... παιδικά.

Μην πάει το μυαλό σας στο κακό. Ήταν μια συλλογή από κινούμενα σχέδια που είχαν δημιουργηθεί στοχεύοντας στις Σοβιετικές... μάζες, και που παρουσίαζαν μια ζοφερή εικόνα της καπιταλιστικής Αμερικής.

Το παλαιότερο φιλμ με τίτλο «Soviet Toys» χρονολογείται περίπου στα 1924, ενώ το πιο πρόσφατο, το "History of the Toy", δημιουργήθηκε 6 δεκαετίες αργότερα και ήταν αντιφασιστικού χαρακτήρα. Φαίνεται ότι από όλα τα ‘metaphors’, τα παιχνίδια ήταν αυτά που όρισαν την αρχή και το φινάλε μιας ολόκληρης εποχής προπαγάνδας.

Ως γνωστόν μετά την επανάσταση του 1917 τα μέλη του κόμματος κλήθηκαν να χειραγωγήσουν έναν τεράστιο πληθυσμό (κυρίως αγροτικό) που επιβίωνε μέσα στην αγραμματοσύνη. Ο Β. Ι. Λένιν ήταν από τους πρώτους ηγέτες – οραματιστές που υποστήριξε ότι το καλύτερο προπαγανδιστικό μέσο ήταν ο κινηματογράφος, και μέσα στα πλαίσια αυτού, τα κινούμενα σχέδια ήταν ο ευκολότερος και πιο εύπεπτος τρόπος να περάσει κανείς τη δική του αντίληψη για το τι είναι καλό και τι κακό.

Ο πατερούλης Στάλιν που τον διαδέχτηκε, φρόντισε να το κατανοήσει καλά αυτό. Τόσο καλά ώστε να δώσει εντολή να ιδρυθεί ένα κρατικό στούντιο – μανιφακτούρα παραγωγής προπαγανδιστικών και μή κινουμένων σχεδίων. Ειδικά μετά την προβολή –στην οποία ήταν παρών- κάποιων ταινιών μικρού μήκους με το Μίκι Μάους, που είχε στείλει ο ίδιος ο Disney στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας, το 1934. (αναφορά σε αυτό εδώ - β’ παράγραφος).

Τα κιν. σχέδια του Σταλινοστούντιο άρχισαν να παράγονται το 1936 και βασίζονταν ως επί το πλείστον σε Ρώσικα και Ευρωπαϊκά λαϊκά παραμύθια όμως τα περισσότερα περιείχαν όχι απλά ψήγματα, αλλά ολόκληρα τούβλα ναΐφ προπαγάνδας που παρουσίαζε σε μικρούς και μεγάλους την Αμερική και, γενικότερα, τη Δύση σαν την Κόλαση επί Γης.

Παρ΄ όλες τις όποιες ιδεολογικές φορτίσεις αυτά τα animations δεν χάνουν επ’ ουδενί την απίστευτη καλλιτεχνική, αισθητική και οπωσδήποτε ιστορική τους αξία. Πάνω στα celluloid και στις διαφάνειες αυτές άνθισε και καθρεφτίστηκε το ταλέντο και ο κάματος εκατοντάδων «ανώνυμων» animators αλλά και το όραμα μιας ολόκληρης εποχής.

Με τρόπους που δεν... επιδέχονται έρευνα, τα δικαιώματα όλων αυτών των προπαγανδιστικών κιν. Σχεδίων πέρασαν στις εταιρείες "KINO International" και "Films by Jove", οι οποίες -αφού τα ψηφιοποίησαν με ευλάβεια- επιμελήθηκαν την έκδοση ενός τετραπλού DVD με τίτλο "Animated Soviet Propaganda". H συλλογή χωρίζεται σε τέσσερα «κεφάλαια» με ενδεικτικούς του περιεχομένου τίτλους: "American Imperialists," "Fascist Barbarians," "Capitalist Sharks" and "Onward to the Shining Future: Communism" και διανέμεται από τις εν λόγω εταιρείες on-line, στην τιμή των $ 89. (έχει χιούμορ ο καπιταλιΖμόΖ).

Περισσότερες πληροφορίες για τρόπους απόκτησης εδώ.

Μια ανθολογία/trailer σκηνών από τα διαφόρα Κιν. Σχέδια εδώ.